DOOR OCTAVUS ROY COHEN
474
VRIJDAG 29 AUGUSTUS 1930 N°- 24
De Gebrandmerkte
Je stelt me voor, de obligaties te nemen, met
jou naar het Westen te gaan, te trouwen en
heel ons verder leven van dat geld te leven 7"
Hij was ongeloovig en toonde dat duidelijk.
„Ja." Zij lachte zenuwachtig. „We konden dat
geld gebruiken om een eerlijke zaak op touw te
zetten. Het is toch jouw geld, nietwaar Je hebt
't als 't ware verdiend, dat is toch juist je eigen
overtuigingJe hebt iets gedaan, waartoe zelfs
Borden je het recht toekent. Om te zwijgen van
je eigen rotsvast geloof in de redelijkheid van je
wraak Ze keek hem aan, alsof ze op den bodem
van zijn ziel wilde lezen, met wanhopige door
dringendheid. „Het eenige, waar het nu maar op
aankomt, is wensch je nu met me te trouwen
Een verschrikkelijke twijfel overviel hem. Hij
werd heen en weer geslingerd tusschen verbijste
ring en den wensch, dit probleem eens en voorgoed
te bemeesteren. Alles was beter dan die krank
zinnig-makende onzekerheid.
„Ik zal het doen, Kathleen. Natuurlijk
„Goed."
„Wanneer
Ze had haar antwoord klaarze was bijna èl te
bereidwillig. Het stond Bob tegen en stelde hem
teleur.
„Je hebt niet veel tijd. Precies twee dagen. Dan
zal Borden aan de commissarissen rapporteeren,
dat hij de obligaties niet vinden kan. Als je dan nog
in de stad bent, zul je gearresteerd worden."
„Weet je dat zeker?"
„Positief."
„Maar als ze me al zóó dicht op de hielen zitten
en als, wat je over Carmody zegt, waar is
zullen ze me dan niet tegenhouden, wanneer ik
tracht, weg te komen
„Daar heb ik ook aan gedacht. Mijn voorstel is
ditmorgenochtend haal je de obligaties weg,
waar je ze geborgen hebt. Wikkel ze in gewoon
bruin papier, en breng ze mij
„Waar
„Waar je maar wilt. Ik zal je treffen om met je te
lunchen hier bijvoorbeeld. Intusschen zal ik mijn
koffer pakken en ik zal met den trein van vier uur
naar Chicago reizen. Jij kunt me daar ontmoeten
en we kunnen plannen maken voor onze reis naar
het Westen. Misschien
kunnen we in Chicago al
trouwen en samen verder
reizen. Misschien zullen
we er ook mee wachten,
tot we aan de Westkust
zijn." Ze scheen zoo
vreemd koud en zakelijk,
en sprak als in een droom.
„In elk geval zal niemand
denken, dat ik de obliga
ties heb, en als ze je op 't
station aanhouden, zullen
ze niets op je vinden,
dat als aanklacht zou
kunnen dienen. Zoodra
we de een of andere
afgesproken stad berei
ken, brengen we de obli
gaties in veiligheid
precies zooals ze nu zijn
en zetten ze dan bij
kleine beetjes tegelijk in
contanten om. 't Is dood
eenvoudig, vind je ook
niet 7"
Hij aarzelde. „Zooals je
het daar vertelt ja."
„Het eenige, wat er op
aan komt, is, of je er zeker
van bent, dat je met me
wenscht te trouwen." Ze
bleef daar maar op on
verklaarbare wijze op aandringen. „Als dat zoo is,
kunnen we niet beter doen dan onmiddellijk door
zetten."
Een enkele onsamenhangende gedachte kwam
bij den jongen man op en hamerde door zijn brein.
Kathleen Shannon was Todd Shannon's nicht 1
Todd was ontegenzeglijk een misdadiger 1
Hij had gedacht, dat Kathleen ènders was. Maar
toch had hij kunnen weten Hij dreef af met het
getijnooit, sedert dien dag, vier jaar geleden, toen
sterker geesten dan de zijne hem hadden voortge
duwd naar 'n veroordeeling en daarna naar deStaats-
gevangenis nooit sedert dien, en nog meer sedert
een andere gril van het lot hem zijn vrijheid en
goeden naam had teruggegeven, had hij de kans
gekregen, zijn eigen weg te kiezen, zijn eigen leven
te leven. Borden had hem voorzien van een tehuis
en geld hem beroofd van de noodzakelijkheid, in
zijn eigen levensonderhoud te voorzien Kathleen
had hem haar begrijpende sympathie en kameraad
schap gegeven Todd Shannon had op den achter
grond gestaan en op zijn manier goeden raad
gegeven en John Carmody had hem als marionet
gebruikt 1
Anderen hadden voor hem gedacht, dat hij te
verbijsterd en versuft was om nog voor zichzelf te
kunnen denken. De dag van zijn triomf was geko
men en had hem leeg en onbevredigd gelaten.
Hij moest trouwen met Kathleen en voelde niet
de minste vreugde bij die gedachte. Zij scheen toe
te geven, dat hij gelijk had bij wat hij had gedaan
en hij voelde zich diep teleurgesteld.
Hij hield zichzelf wrevelig voor, dat hij dwaas
en ondankbaar was. Dit prachtige meisje bood hem
haar leven zij bleek zijn geestverwante, in alles
denkend zooals hij wat wilde hij meer. In elk
geval was zij ongewoon sterk en veerkrachtig het
moest een gevoel van veiligheid geven, haar steeds
naast zich te weten.
Hij voelde een plotselinge opwelling van waar
deering voor haar. Hij leunde over het tafeltje en
nam haar hand.
„Morgen, liefste zullen we van hier vertrekken.
En in Chicago zullen we trouwen."
Zij trachtte haar stem in bedwang te houden.
„Zul je me hier treffen aan dit tafeltje op
Lnnffs It'ii Rijn bij Alphen.
lunchtijd? En zul je de obligaties "NT_ OV
bij je hebben 7" IN O. zL I
„Ja." Zijn stem beefde. „En we
zullen trouwen in Chicago, Kathleen. Ik ben zoo
gelukkig."
Ze wendde haar gezicht van hem af. Ze wilde
niet, dat hij de tranen in haar oogen zou zien.
En hij behoefde nog niet te weten, dat zij wist,
dat hij loog.
ZEVEN EN DERTIGSTE HOOFDSTUK
Om elf uur 's morgens verliet Bob Terry de
bankkluis en liep de straat in. In zijn linkerhand
droeg hij een opgevouwen krant, en in die krant
zat een pakje, dat twee honderd duizend dollar
in verhandelbare obligaties bevatte.
Hij haastte zich voort, met gebogen hoofd en
rustelooze oogen. Kathleen was er in geslaagd,
hem angst aan te jagen en de effecten, die door het
papier in de klamme palm van zijn hand brandden,
leken hem een voortdurend gevaar voor herhaling
van de vreeselijke kwellingen, die hij gedurende
drie eindeloos-lange jaren had verduurd.
Op het oogenblik tobde hij niet meer over het
goede of slechte van zijn daad. Hij had zich daar
mee afgemarteld, tot hij niet meer denken kon.
Zijn eenige gewaarwording was er nu een van vrees.
Veronderstel, dat iemand nu plotseling een hand
op zijn schouder legde en de obligaties in zijn
bezit vond Dan zou Borden's bekentenis al heel
weinig helpen. En als, wat Kathleen verteld had,
waar was, dan zou Carmody geheel zijn verschrik
kelijke macht gebruiken om zijn straf zoo zwaar
en langdurig mogelijk te maken. Hij huivèrde.
Voor het eerst sedert zijn ontslag uit de gevange
nis schatte hij zijn vrijheid op haar volle waarde.
In 't begin had hij ze aanvaard als een feit zonder
het wonder in zijn vollen omvang te begrijpen.
Maar nu hij in gevaar verkeerde, besefte hij voor
't eerst, dat geen prijs te hoog was om voor die
vrijheid te betalen. Hij herinnerde zich met grie
zelige duidelijkheid de kleinste bizonderheden
het dagelijksch ontbijt, de vreeselijke muren van
staal en beton, de gang naar de spinnerij, het
eeuwige geratel der machinerieën de hopelooze
eentonige gevangenisdagorde de gluiperige oogen
en gedegenereerde gezich
ten van zijn metgezellen.
Zijn geheele lichaam
kromp ineen.
Hij verlangde er naar,
die obligaties weg te smij
ten zichzelf eens en voor
altijd van hun dreiging
te ontdoen. Maar, on
danks alles, het waren
twee honderdduizend dol
lar, en zooiets gooit men
niet zonder meer in de
goot. Hij klemde het
pakje steviger vast en
telde de langzaatn-voor-
bijgaande minuten.
Een klein kwartier vóór
het afgesproken uur was
hij in het restaurant.
Het was zoo goed als
leeghier en daar zat
een enkele gast, maar de
lunch-drukte was nog
niet begonnen. Hij koos
hetzelfde tafeltje, waar
hij en Kathleen daags te
voren hadden gezeten,
en zat daar nu, schuw
ineengedoken, strak voor
zich uit starend, de linker
hand krampachtig om het
pakje obligaties geklemd.
